وب سایت استارک مویز تقدیم میکند .:: www.StarkMoviez.Com ::.
‫« ترجمه از امیرحسین » ‫.:: AmirH_Na ::.
« قو »
« پاراه عمومی »
اِرنی» روز تولدش تفنگ کادو گرفته بود»
تفنگ رو با یک جعبه گلوله برداشت و رفت بیرون تا ببینه چی می‌تونه بکشه
،«پشت خونۀ «رِیموند
دو تا انگشتش رو کرد توی دهنش و یک سوت طولانی و گوش‌خراش زد
.ریموند بهترین دوست ارنی بود چهار تا خونه با هم فاصله داشتن
ارنی تفنگش رو بالای سرش گرفت
:ریموند گفت «!ایول! چقدر باهاش خوش بگذره»
.پسرها راه افتادن اون موقع صبح یک روز شنبه و بهاری بود
درخت‌های شاه‌بلوط کامل گل داده بودن
و زالزالک هم در امتداد پرچین سفید شده بود
ارنی و ریموند درحین قدم‌زدن ،در مسیر باریک محصور در پرچین
به تمام پرندگانی که می‌دیدن شلیک می‌کردن
،سهرۀ سرسیاه، صعوۀ جنگلی سسک گلوسفید، زردپرۀ لیمویی
،وقتی به خط راه‌آهن رسیدن چهارده پرندۀ کوچیک
از یک طناب آویزون بودن
:ارنی با دستش اشاره کرد و زمزمه کرد «!اونجا رو نگاه کن»
یک پسربچه با دوربین شکاری
به شاخه‌های یک درخت پیر نگاه می‌کرد
«واتسون! اون اسکل رو ببین»
پیتر واتسون» بدن کوچک و نحیفی داشت»
صورتش کک‌ومک داشت و عینکی با لنز ضخیم روی صورتش بود
دانش‌آموز باهوشی بود؛
در سن سیزده سالگی سال آخر مدرسه‌ش رو می‌گذروند
عاشق موسیقی بود و به‌خوبی پیانو می‌زد
.توی هیچ بازی‌ای مهارت نداشت ساکت بود و مؤدب
پسرهای بزرگ‌تر بی‌سروصدا به پسربچه نزدیک شدن
از اونجایی که دوربین جلوی چشمش بود
و عمیقاً مجذوب چیزی که بهش نگاه می‌کرد شده بود، ندیدشون
:ارنی تفنگش رو نشونه گرفت و داد زد «!دستا بالا»
پیتر واتسون پرید
با عینکش به اون دو تا مزاحم زل زد
:ارنی داد زد «!یالا! دستا بالا»
پیتر واتسون صاف وایساد
و با دست‌هاش دوربین رو نگه داشت
به ریموند و ارنی نگاه کرد
نمی‌ترسید، ولی می‌دونست نباید جلوی این دو تا حماقت کنه
طی این سال‌ها از دستشون خیلی رنج برده بود
دستا بالا
تنها کار منطقی بود
ریموند اومد جلو و دوربین رو از دستش گرفت
:با عصبانیت گفت «کی رو می‌پایی؟»
پیتر واتسون به راه‌های مختلف پیش‌روش فکر کرد
،می‌تونست برگرده و فرار کنه ولی اونا در عرض چند ثانیه می‌گرفتنش
،می‌تونست داد بزنه و کمک بخواد ولی کسی نبود که به دادش برسه
پس تنها کاری که می‌تونست بکنه این بود که آرامشش رو حفظ کنه
و با حرف‌زدن بی‌خیالشون کنه
:پیتر گفت «داشتم یه دارکوب سبز رو نگاه می‌کردم»
«چی چی؟» یک دارکوب سبز مذکر. پایکوس وارایدیس»
داشت به تنۀ اون درخت مرده ضربه می‌زد «تا غذا پیدا کنه
:ارنی تفنگش رو گرفت بالا و گفت «!الان کجاست؟ من می‌زنمش»
پیتر واتسون با نگاه به پرندگان آویزون‌شده از شونۀ ریموند، گفت: «نمی‌تونی
.به‌محض اینکه داد زدی، فرار کرد «دارکوب به‌شدت ترسوئه
ریموند یه حرفی در گوش ارنی زد
:ارنی یه ضربه به پاش زد و گفت «!عجب فکر خوبی»
تفنگش رو روی زمین گذاشت و رفت سراغ پسربچه
پرتش کرد روی زمین
ریموند از جیبش یه طناب در آورد و یه مقدارش رو برید
با هم دست‌های پیتر رو محکم بستن
:ریموند گفت «حالا پاها»
پیتر واتسون مقاومت کرد و یه مشت به شکمش زد
از نفس افتاد و دیگه تکون نخورد
پسرهای بزرگ‌تر مچ پاش رو هم مثل مرغ با طناب بستن
ارنی تفنگش رو برداشت
و پسر رو از روی چمن‌ها تا ریل راه‌آهن روی زمین کشیدن
پیتر واتسون هیچ سروصدایی نکرد
،هر کاری که می‌خواستن بکنن با حرف‌زدن هیچ مشکلی حل نمی‌شد
از خاکریز پایین آوردنش
.به‌صورت طولی بین ریل‌ها خوابوندنش همین ریل‌ها
همین ریل‌های اینجا
.این اتفاق ۲۷ سال پیش برای من افتاد اسم من پیتر واتسونه
:ارنی گفت «بازم طناب می‌خوایم»
،وقتی کارشون تموم شد پیتر بین ریل‌ها محکم بسته شده بود
و عاجز و ناتوان بود
تنها بخش‌هایی از بدنش که می‌تونست حرکت بده سرش و پاهاش بودن
ارنی و ریموند رفتن عقب تا کاردستی‌شون رو ببینن
:ارنی گفت «کارمون خوب بود»
:پسرک خوابیده بین ریل‌ها گفت «این قتله»
:ارنی گفت مطمئن نباش»
بستگی به ارتفاع قطار داره
،اگه صاف دراز بکشی «شاید قسر در بری
پسرهای بزرگ‌تر از خاکریز بالا رفتن و روی چمن پشت بوته‌ها نشستن
ارنی یه پاکت سیگار در آورد و سیگار کشیدن
پیتر حالا فهمیده بود که اینا آزادش نمی‌کنن
پسرهای دیوونه و خطرناکی بودن
دو تا پسر دیوونه و خطرناک و احمق
:پیتر به خودش گفت «من باید آرامشم رو حفظ و فکر کنم»
بدون حرکت خوابیده بود و شانسش رو ارزیابی می‌کرد
بالاترین نقطۀ سرش دماغش بود
طبق تخمینش، نوک دماغش ده سانتی‌متر با ریل فاصله داشت
فاصلۀ زیادی بود؟ معلوم نیست این دیزل‌های مدرن چه‌جوری‌ان
پشتِ سرش روی پارسنگ‌های بین دو تا ریل‌بند بود
باید سعی می‌کرد یه‌کم پایین‌تر بره
با چپ‌وراست‌کردن سرش پارسنگ‌ها رو دور می‌کرد
تا به‌تدریج برای خودش یه تورفتگی کوچیک درست کنه
آخرش حساب کرد که پنج سانتی‌متر سرش رو پایین‌تر آورده
برای سرش کافی بود، ولی پاهاش چی؟
پاهاش رو به‌سمت داخل خم کرد تا تقریباً صاف بشن
و بعد، منتظر اومدن قطار شد
یه لحظه براش سؤال شد که ممکنه درحین ردشدن قطار
زیرش یه فضای خلأ ایجاد بشه و بکشتش بالا یا نه. ممکن بود
باید تمام وجودش رو روی فشار همۀ بدنش به زمین متمرکز می‌کرد
شل نشو. سفت و سخت باش» «و خودت رو به زمین فشار بده
پیتر واتسون به آسمان سفید بالای سرش نگاه کرد
جایی که یک ابر کومه‌ای به‌آرامی از چپ به راست حرکت می‌کرد
یک هواپیما از ابر رد شد
یک هواپیمای تک‌بال بال‌بالای کوچیک با بدنۀ قرمز
.فکر کرد یه «پایپر کاب» قدیمی باشه تا زمانی که توی آسمان بود، نگاهش کرد
بعدش هم یکدفعه
صدای لرزندۀ عجیبی رو از ریل‌های اطرافش شنید
صدای بسیار ملایمی بود و به‌زور شنیده می‌شد؛ نجوای کوچیک و لرزانی
که به نظر می‌رسید از ریل‌های دوردست داره میاد
پیتر واتسون سرش رو بالا آورد و به خط راه‌آهن بلندی که
تا یک کیلومترش دیده می‌شد، نگاه کرد
و قطار رو دید
اولش فقط یه نقطۀ مشکی بود، اما در اون چند ثانیه‌ای که سرش رو بالا نگه داشت
اون نقطه بزرگ‌تر و بزرگ‌تر شد
و شروع به شکل‌گرفتن کرد و دیگه یه نقطه نبود
قسمت بزرگ جلویی و مربعی‌شکلِ بی‌نوکِ موتور دیزل بود
پیتر سرش رو پایین آورد و محکم داخل حفرۀ کوچیکی که
داخل پارسنگ‌ها ساخته بود، فشارش داد
پاهاش رو به داخل خم کرد تا صاف بشه
چشم‌هاش رو محکم بست و بدنش رو به زمین فشار داد
قطار با صدای گوش‌خراشش رسید
انگار یه تفنگ توی سرش شلیک شده
،همراه با اون صدا باد تند و پرسروصدایی اومد
که مثل طوفان وارد بینی‌ش و ریه‌هاش شد
از صداش خرد و از بادش خفه شد
حس می‌کرد زنده‌زنده داره خورده می‌شه
و توی شکم یه هیولای کشنده و پرسروصدا درحال بلعیده‌شدنه
.بعد هم دیگه تموم شد قطار رد شده بود
پیتر واتسون چشم‌هاش رو باز کرد و آسمان سفید رو دید
و اون ابر بزرگ و سفید هنوز روی سرش درحال حرکت بود
همه‌چی تموم شده بود و موفق شد
:ارنی گفت - طنابش رو باز کن -
ریموند طنابی رو که پیتر رو به ریل بسته بود باز کرد
«پاهاش رو باز کن، ولی دست‌هاش بسته بمونه»
ریموند طناب‌های مچ پاش رو باز کرد
:ارنی گفت «تو هنوز زندانی‌ای، رفیق»
پسرهای بزرگ‌تر پیتر واتسون رو از مزرعۀ بعدی به‌سمت دریاچه بردن
دست‌های زندانی هنوز جلوی بدنش بسته بود
ارنی تفنگ رو توی اون یکی دستش گرفته بود
و ریموند هم دوربین شکاری‌ای که از پیتر گرفته بود، دستش بود
دریاچه بزرگ و باریک بود
و در ساحلش، درخت‌های بلند بید رشد کرده بود
وسطش، آب پاک و تمیز بود
اما نزدیک ساحل، دسته‌های علف بود
:ارنی گفت خب، خب. پیشنهاد من اینه»
تو دستش رو بگیر، من پاهاش رو می‌گیرم
و یک، دو، سه تا جای ممکن «پرتش می‌کنیم سمت اون علف‌های گِلی
:ریموند پرید وسط حرفش «!اونجا رو ببین! بیا اونو بزنیم»
پیتر واتسون فوراً چرخید و دید
لانه‌ای که از تودۀ بزرگ علف و بید ساخته شده بود
و شصت سانتی‌متر از سطح آب بالا اومده بود
روش هم یه قوی سفید باشکوه بود که با آرامش در جایگاه ملکۀ دریاچه نشسته بود
سرش به‌سمت پسرها چرخیده بود؛ هوشیار بود و مراقب
:ریموند داد زد «!پناه بر خدا! چقدر خوشگله»
ارنی دست زندانی رو ول کرد و تفنگ رو تا شونه‌ش بالا آورد
:پیتر تته‌پته کرد و گفت «اینجا… اینجا حریم پرندگانه»
:ارنی پرسید «چی چیه؟»
پیتر خشم شدیدی رو در وجودش حس کرد که درحال شعله‌ورشدن بود
سعی کرد صداش رو آروم نگه داره
قو محافظت‌شده‌ترین پرندۀ انگلستانه»
و کسی به یه پرنده روی لونه‌ش شلیک نمی‌کنه شاید زیرش جوجه داشته باشه
تو رو خدا نزنید. نباید بزنید «!تو رو خدا نزنید! بس کنید
گلوله به وسط سر زیبای قو خورد
و گردن سفید طویلش به‌آرامی بغل لانه فرود اومد
باز کن
دستش رو باز کن، ریموند» «سگ شکاری مائه
ریموند چاقوش رو در آورد و طناب دور دست پسربچه رو کند
«!برو بیارش»
:گفتم «نمی‌خوام»
ارنی با دست باز محکم به صورت پیتر واتسون سیلی زد
خون چکه‌چکه از یکی از سوراخ‌های بینی‌ش در اومد
،یه بار دیگه بگی نمی‌خوام» :بهت یه قولی می‌دم؛ یه همچین قولی
تک‌تک دندون‌های جلویی سفید و براقت رو خرد می‌کنم؛
«هم پایینی‌ها هم بالایی‌ها. فهمیدی؟
پیتر واتسون چیزی نگفت
:ارنی داد زد «جواب من رو بده! فهمیدی؟»
:پیتر واتسون به‌آرامی گفت «بله. فهمیدم»
پیتر واتسون تنهایی لب ساحل رفت و وارد آب شد
در همین حین از صورتش اشک جاری شده بود
به‌سختی در آب قدم می‌زد تا به جنازۀ قو رسید و با هردو دستش و با ملایمت بلندش کرد
زیرش دو تا جوجۀ کوچیک بود که بدنشون با پرهای خاکستری پوشیده شده بود
در مرکز لانه، روی هم افتاده بودن
:ارنی از لب ساحل فریاد زد «تخم داره؟»
:پیتر جواب داد «نه. هیچی نیست»
جنازۀ قو رو تا لبۀ دریاچه برد
به‌آرامی روی زمین قرارش داد و بلند شد و رو به اون دو تا کرد
چشم‌هاش خیس از اشک و شعله‌ور از خشم شده بود
:گفت «این شمایین که باید می‌مردین»
،انگار که ارنی فقط یه‌کم پشیمون شده باشه ولی سریع به حالت قبلی‌ش برگشت
در چشمان ریز سیاهش جرقۀ خطرناک کوچیکی زده شد
«چاقوت رو بده به من، ریموند»
بین بال و پرنده یه مفصلی در استخوان وجود داره
ارنی پیداش کرد و چاقو رو داخل مفصل کرد و تاندونش رو برید
چاقو تیز بود و خوب برید
و بال قو فوراً و یکدست کنده شد
ارنی قو رو برعکس کرد و بال دیگه‌ش رو هم قطع کرد
:دستش رو به‌طرف ریموند دراز کرد و گفت «طناب»
ارنی طناب رو هشت قسمت تقریباً یک متری کرد
هر بخش رو دونه‌دونه وارد حاشیه‌های بالایی بال بزرگ قو کرد
«دست‌هات رو بیار کنار»
پیتر واتسون در صبح این روز زیبای بهاری
کنار دریاچه زیر آفتاب ایستاد
بال‌های شل و غول‌پیکر و کمی خونین
از دست‌هاش به‌طرز غیرطبیعی‌ای آویزون بود
ارنی دست زد و روی چمن‌ها تند رقصید
:پیتر واتسون سؤال کرد «تموم شد؟»
:ارنی گفت «قو که حرف نمی‌زنه»
اون‌ها در امتداد ساحل دریاچه حرکت کردن تا اینکه به یک درخت بلند بید رسیدن
شاخه‌های بلند درخت از ارتفاع بزرگی آویزون بودن
تا اینکه تقریباً به سطح دریاچه می‌رسیدن
،کاری که قراره بکنی، آقای قو»
اینه که می‌ری بالای درخت ،و وقتی بهش رسیدی
«!بال‌هات رو باز می‌کنی و می‌پری
:ریموند داد زد «!عالیه»
تصور بالای‌درخت‌بودن
و دوربودن از دسترس این اوباش خیلی به دل پیتر واتسون نشست
وقتی رسید بالا، همون بالا می‌موند
بعید می‌دونست خودشون رو اذیت کنن و بیان بالا دنبالش
،حتی اگر هم می‌اومدن راحت می‌تونست بره روی یه شاخۀ باریکی که
تحمل وزن دو نفر رو نداشت
بالارفتن از این درخت خیلی راحت بود و روی تنه شاخه‌هایی بود که کمکش می‌کردن
:ارنی داد زد «!بالاتر! ادامه بده»
پیتر واتسون در نهایت به نقطه‌ای رسید که دیگه نمی‌تونست بالاتر بره
پاهاش روی شاخه‌ای به‌ضخامت مچ دست انسان بود
این شاخۀ به‌خصوص تا وسط‌های دریاچه ادامه داشت
و در ادامه به‌زیبایی به پایین خم می‌شد
بعد از بالارفتن، همون‌جا وایساد و استراحت کرد
.خیلی بالا رفته بود؛ حداقل پنجاه متر پسرهای بزرگ‌تر رو نمی‌دید
دیگه زیر تنۀ درخت نبودن
«!حالا با دقت گوش کن»
اونا از درخت کمی فاصله گرفته بودن
تا پسربچۀ روی درخت رو به‌وضوح بتونن ببینن
،حالا که پیتر واتسون پایین رو نگاه می‌کرد متوجه شد که برگ‌های درخت بید
چقدر کم‌تراکم و باریک هستن
عملاً هیچ‌جوره پوششش نمی‌دادن
!روی همون شاخه‌ای که روشی برو جلوتر»
!این‌قدری برو که زیرت آب گِلی باشه «بعدش هم بپر
پیتر واتسون جم نخورد
چشمش به هیکل‌های دورِدست اون دو تا پسر در مزرعۀ زیرش بود
اونا بدون حرکت وایساده بودن و بهش نگاه می‌کردن
تا ده می‌شمرم؛»
،اگه اون بال‌هات رو باز و پرواز نکرده باشی بهت شلیک می‌کنم، پسرجون
می‌شی دومین قویی که امروز کشتم
بدو بریم
«!یک، دو، سه، چهار، پنج، شش
.پیتر واتسون هیچ حرکتی نکرد دیگه هیچی نمی‌تونست اون رو از جاش تکون بده
«!هفت، هشت، نه، ده
پیتر واتسون دید که تفنگ رو تا شونه بالا آورده
و مستقیم به‌سمتش نشونه گرفته
صدای تقۀ تفنگ
و ویژ گلوله رو هم‌زمان با ردشدنش از کنار سرش شنید
اتفاق ترسناکی بود، ولی بازم حرکت نکرد
متوجه شد ارنی داره با یه گلولۀ دیگه تفنگ رو پر می‌کنه
:ارنی داد زد «!فرصت آخرته! بعدی به خودت می‌خوره»
پیتر صبر کرد
به پسره در میان آلاله‌های چمنزار
در کنار اون یکی پسر نگاه کرد
تفنگ رو دوباره تا شونه‌ش بالا آورد
این بار صدای تقه رو همون لحظه که به رون پاش خورد، شنید
،هیچ دردی نداشت اما فشارش ویرانگر بود
انگار یکی با پتک به پاش ضربه زده
و هر دو پاش از روی شاخه‌ای که روش وایساده بود، در رفت
برای بالاموندن با دست‌هاش آویزون شد
شاخۀ کوچیکی که گرفته بود خم شد و شکست
بعضی از آدم‌ها، وقتی زیادی سختی می‌کشن
،و دیگه از آستانۀ تحملشون می‌گذره
صرفاً خرد می‌شن و وا می‌دن و تسلیم می‌شن
،ولی بعضی‌ها هم با اینکه تعدادشون زیاد نیست
به‌دلایلی همیشه تسخیرناپذیر می‌مونن
هم در زمان جنگ هستن و هم در زمان صلح
این آدم‌ها روح سلطه‌ناپذیری دارن
و هیچی، نه درد نه شکنجه و نه تهدید مرگ
باعث تسلیمشون نمی‌شه
پیتر واتسون کوچولو جزو این دسته بود
درحالی‌که می‌جنگید و سفت چسبیده بود
،تا جلوی افتادنش از روی اون درخت رو بگیره
یکدفعه فهمید که برنده می‌شه
بالا رو نگاه کرد و نوری رو دید که بر آب‌های دریاچه می‌تابه
نوری بسیار زیبا و درخشان که نمی‌تونست چشم ازش برداره
نور بهش دست تکون می‌داد و به‌سمت خودش می‌کشوندش
پیتر واتسون هم به‌سمت نور شیرجه زد و بال‌هاش رو باز کرد
سه شخص مختلف گزارش دادن اون روز یه قوی سفید بزرگ رو
درحال چرخیدن دور روستا دیدن
یه معلم مدرسه
یه مردی که کاشی‌های سقف داروخانه رو عوض می‌کرد
و یه پسری که توی یکی از مزارع نزدیک بازی می‌کرد
خانم واتسون داشت در آشپزخانه ظرف می‌شست
که اتفاقی همون لحظه‌ای که یه چیز سفید و بزرگ
،داخل باغ پشتی خونه‌ش سقوط کرد
از پنجره بیرون رو نگاه کرد
با عجله رفت بیرون
کنار جسد مچاله‌شدۀ کوچیک تک‌پسرش به زانو در اومد
:جیغ زد و گفت !عزیزم! پسر عزیزم»
«چه بلایی سرت اومده؟
قو از خبر یک اتفاق واقعی روزنامه » الهام گرفته شده
که «دال» آن را سی سال در «کتاب ایده‌ها»یش نگه داشته بود
« تا اینکه داستانش را در اکتبر۱۹۷۶ نوشت
‫« ترجمه از امیرحسین » ‫.:: AmirH_Na ::.
ارائه‌ای از وب‌سایت استارک موویز .:: www.StarkMoviez.Com ::.