وب سایت استارک مویز تقدیم میکند .:: www.StarkMoviez.Com ::.
‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی
‫« سَــم »
‫وقتی رفتم خونه، نیمه‌شب بود
‫درحالی‌که به کلبه نزدیک می‌شدم ‫چراغ ماشین رو خاموش کردم
‫تا نور از پنجره به داخل نتابه ‫و "هری پوپ" رو بیدار نکنه
‫نیازی به این‌کار نبود ‫چراغش هنوز روشن بود
‫ماشین رو پارک کردم ‫و از چهار پله‌ی ایوون بالا رفتم
‫و هر پله رو در تاریکی شمردم ‫تا از پله‌ی پنجمی بالا نرم
‫که اون بالا نبود ‫یک، دو، سه، چهار
‫به اتاق هری رفتم ‫آروم بازش کردم، و داخل رو نگاه کردم
‫بیدار روی تخت دراز کشیده بود ‫تکون نخورد، حتی سرش رو هم نچرخوند
‫ولی شنیدم زمزمه کرد ‫با صدایی تقریباً نارسا...
‫کـمـک
‫"کمک"؟
‫در رو باز کردم ‫و شروع به حرکت در طول اتاق کردم
‫وایسا
‫"وایسم"؟ ‫به‌زحمت می‌تونستم صداشو بشنوم
‫انگار بشدت زور می‌زد ‫تا صدایی تولید کنه
‫- کمک ‫- "کمک"؟
‫چی شده، هری؟
‫کفش در بیار
‫"کفش در بیار"؟
‫جوری که حرف می‌زد، منو یاد جورج بارلی ‫انداخت، بعد از اینکه گلوله خورد به شکمش
‫وقتی تکیه داده بود به جعبه‌ای پر از قطعات
‫موتور هواپیمای اسپارو و با دو دست روی زخمش، در مورد خلبانی ژاپنی‌ها حرف می‌زد
‫هری هم داشت مثل اون ‫به‌زحمت و زیرلب صحبت می‌کرد
‫البته بعدش جورج بارلین خم شد...
‫و مُرد
‫کفش در بیار
‫"کفش در بیارم"؟
‫قضیه‌ی کفش‌ها رو متوجه نمی‌شدم ‫ولی نمی‌خواستم اعتراضی کنم
‫- چی شده، هری؟ ‫- دست نزن
‫به پشت دراز کشیده بود ‫و یک ملافه سه چهارم بدنش رو پوشونده بود
‫لباس خوابی راه‌راه پوشیده ‫و بشدت عرق می‌کرد
‫شب گرمی بود ‫منم داشتم عرق می‌کردم، ولی نه مثل هری
‫کل صورتش خیس بود ‫و بالشت غرق عرق بود
انگار مالاریا گرفته بود
‫- چی شده، هری؟ ‫- کریت
‫- چی؟ ‫- کریت
‫- "کریت"؟ ‫- مار
‫کریت نیشت زده؟ کجا؟ چقدر پیش؟
‫نه
‫چی؟
‫هنوز نیش نزده
‫این حرفش گیجم کرد ‫یه نگاه چپکی بهش انداختم
‫کریت روی شکم. خوابه
‫پریدم عقب. دست خودم نبود
‫به شکمش نگاه کردم، یا بهتره بگم ‫به ملافه‌ای که شمکش رو پوشونده بود
‫تشخیص اینکه ‫چیزی زیرش هست یا نه غیرممکن بود
‫منظورت که نیست همین الان ‫یه کریت روی شکمته؟ و خوابه؟
‫چرا
‫چطوری رفته اونجا؟
‫البته نباید سوالی می‌پرسیدم ‫فقط باید بهش می‌گفتم ساکت بمونه
‫به پشت دراز کشیده بودم. می‌خوندم ‫چیزی روی سینه‌م حس کردم، پشت کتاب
‫قلقلک می‌داد
‫از گوشه‌ی چشم ‫کریت کوچیکی دیدم که روی لباس خوابم می‌خزه
‫کوچیک بود. شاید 25 سانت
‫می‌دونستم نباید تکون بخورم ‫بی‌حرکت دراز کشیدم، تماشاش می‌کردم
‫فکر می‌کردم از روی ملافه رد بشه
‫هری لحظه‌ای مکث کرد
‫نگاه می‌کرد تا مطمئن بشه پچ‌پچ کردنش ‫ موجودی که خوابیده رو بیدار نکرده باشه
‫رفت زیرش
‫از روی لباس خواب حسش کردم ‫که روی شکمم حرکت می‌کنه
‫بعد ایستاد. حالا اونجا خوابیده
‫منتظر بودم
‫- چقدر؟ ‫- چندین ساعت
‫چندین و چندین و چندین و چندین ساعت کوفتی
‫نمی‌تونم چندان بیشتر از این ثابت بمونم ‫باید سرفه کنم
‫درواقع
‫کار غیرمعمولی برای یک "کریت" نبود
‫گوشه و کنار خونه‌ی مردم می‌چرخن ‫و میرن سراغ جاهای گرم
‫نکته‌ی غیرمعمولش این بود ‫که هنوز هری رو نیش نزده بود
‫نیشش بشدت کشنده‌ست ‫مگر اینکه سریعاً
‫در همون لحظه ‫یک دوز پادزهر تزریق کنی
‫موجودات کوچیک و باریکی هستن، این شکلین
‫به عنوان مثال، یکیشون می‌تونه به آرومی
‫از پنجره‌ی کمابیش بسته‌ی ‫اتاق خواب یک کودک بره داخل
‫یک‌بار، مدیر یک باغ چای در مورد گوسفندی ‫ بهم گفت که پای عقبش نیش خورده بود
‫وقتی جسدش رو شکافت ‫خونش تیره بود، به سیاهی قیر
‫گفتم "خیلی‌خب، هری" ‫حالا منم داشتم زیر لب حرف می‌زدم
‫تکون نخور ‫و حرف نزن، مگر اینکه مجبور باشی
‫تا نترسه نیش نمی‌زنه ‫درستش می‌کنیم
‫به آرومی با جوراب از اتاق بیرون رفتم
‫و چاقویی کوچک و تیز از آشپزخونه برداشتم
‫گذاشتم توی جیبم که اگر هری کاری کرد که ‫کریت رو بترسونه و نیش خورد، ازش استفاده کنم
‫آماده بودم زخم رو باز کنم ‫و زهر رو بمکم بیرون
‫گفتم: هری، بنظرم بهترین کار
‫اینه که خیلی آروم ملافه رو بردارم ‫و یه نگاهی بندازم
‫احـمـق
‫هیچ خشمی در صداش نبود ‫هر کلمه رو آروم، با دقت و نرم بیان می‌کرد
‫همونطور که می‌بینین، خشم در چشماش ‫و گوشه‌های دهانش بود
‫نور می‌ترسونتش ‫مار منو می‌کشه
‫نکته‌ی خوبی بود
‫نظرت چیه ملافه رو سریع بردارم ‫و پرتش کنم پایین به محض اینکه خواست...
‫دکتر رو بیار
‫طرز نگاهش بهم گفت ‫باید زودتر به فکر خودم می‌رسید
‫دکتر. البته ‫فکر خوبیه. میرم دکتر "گندربای" رو بیارم
‫پاورچین پاورچین به سالن رفتم ‫شماره‌ی دکتر گندربای رو توی دفتر پیدا کردم
‫تلفن رو برداشتم ‫و به تلفن‌چی گفتم عجله کنه
‫- دکتر گندربای، سرپرست "وودز" هستم ‫- سلام، آقای وودز. هنوز نخوابیدی؟
‫لطفاً سریعاً بیا و پادزهر بیار ‫پادزهر کریت
‫پادزهر کریت؟ ‫کی نیش خورده؟
‫با چنان صدایی این سوال رو پرسید ‫که مثل انفجاری کوچیک در گوشم پیچید
‫هیچکس. هنوز، هیچکس
‫هری توی رختخوابه ‫و یه کریت زیر ملافه روی شکمش خوابیده
‫حدوداً سه ثانیه ‫پشت خط سکوت حکمفرما بود
‫حالا به آرومی، و نه مثل انفجار ‫آروم، دقیق، دکتر گندربای گفت...
‫نباید تکون بخوره یا حرف بزنه ‫فهمیدی؟
‫- چشم، دکتر ‫- الان دارم میام
‫گوشی رو گذاشت ‫و من برگشتم به اتاق خواب
‫چشمان هری تا تخت منو دنبال کرد
‫دکتر گندربای داره میاد ‫گفت هیچ تکونی نخور
‫- فکر کرده این همه مدت داشتم چیکار می‌کردم؟ ‫- گفت اصلاً حرف نزنیم. هیچکدوممون
‫پس خفه‌خون بگیر
‫وقتی این حرف رو زد، ماهیچه‌های یک طرف صورتش ‫ماهیچه‌هایی که برای لبخند استفاده میشه
‫شروع به حرکات مداوم رو به پایین کرد
‫و تا کمی بعد از پایان صحبتش ادامه داشت
‫از این حالتش خوشم نیومد ‫از طرز صحبتش هم خوشم نیومد
‫ماشین دکتر گندربای ‫به سرعت به سمت کلبه میومد
‫رفتم بیرون به استقبالش
‫- کجاست؟ ‫- دکتر گندربای صبر نکرد جوابم رو بشنوه
‫از کنارم گذشت و وارد سالن شد ‫کیفش رو گذاشت روی صندلی
‫دمپایی‌های راحتی نرم پوشیده بود
‫بدون هیچ صدایی حرکت می‌کرد ‫با احتیاط، مثل گربه‌ای حواس‌جمع
‫هری از گوشه‌ی چشمش بهش نگاه می‌کرد
‫وقتی دکتر گندربای به تخت رسید ‫به هری نگاه کرد و لبخند زد
‫با اعتماد به‌نفس و دلگرمی ‫جوری سرشو تکون می‌داد انگار داره میگه...
‫نیازی نیست نگران باشی. مسئله‌ی ساده‌ایه ‫بسپارش به دکتر گندربای
‫چرخید و به آشپزخونه رفت ‫و من دنبالش رفتم
‫کیفش رو باز کرد
‫اول باید بهش پادزهر تزریق کنیم
‫ولی باید با دقت انجامش بدم ‫نباید تکون بخوره
‫آمپولی در یک دست ‫و بطری کوچکی در دست دیگه داشت
‫سوزن رو توی سر لاستیکیش فرو کرد ‫و ماده‌ی زرد روشنی رو بیرون کشید
‫- سرنگ رو به من داد ‫- نگهش دار تا بهت بگم بهم بدیش
‫برگشت توی اتاق
‫حالا چشمان هری هوشیار و کاملاً باز بودن
‫دکتر گندربای خم شد ‫و با دقت بدون تکون دادن دستش
‫ آستینش رو تا آرنج زد بالا
‫متوجه شدم خودشو از تخت دور نگه داشته ‫زیر لب گفت...
‫می‌خوام چیزی بهت تزریق کنم، آقای پوپ ‫یک نوک سوزن بیشتر نیست. تکون نخور
‫عضلات شکمت رو سفت نکن ‫اجازه بده شل بمونن
‫هری به سرنگ نگاه کرد ‫دوباره عضلات لبخندش شروع به لرزیدن کردن
‫دکتر گندربای لوله‌ای لاستیکی برداشت ‫و محکم دور بازوی هری بست
‫بخش کوچکی از ساعد لخت رو ‫با الکل خیس کرد
‫سرنگ رو به سمت نور گرفت ‫میزانش رو با دقت نگاه کرد
‫و کمی از مایع زرد رو بیرون ریخت
‫حالا تمام صورت هری خیس عرق بود
‫برای همین جوری برق می‌زد ‫انگار کرم صورت زده بود، آب شده بود
‫و داشت می‌ریخت روی بالشت
‫می‌تونستم رگ آبی ساعدش رو ببینم ‫که حالا زیر شریان‌بند باد کرده
‫و سوزن رو دیدم که روی رگه ‫گندربای بصورت افقی روی دست نگهش داشته بود
‫و سوزن رو بصورت کج وارد دست و رگ کرد
‫آروم و بافشار سوزن رو وارد کرد ‫چنان نرم وارد شد که انگار وارد پنیر میشه
‫هری به سقف نگاه کرد و چشماش رو بست ‫و دوباره باز کرد، ولی تکون نخورد
‫گندربای خم شد ‫و دهنش رو به گوش هری نزدیک کرد
‫حالا اگرم نیشت بزنه چیزیت نمیشه ‫ولی تکون نخور. الان برمی‌گردم
‫- پرسیدم "الان دیگه خطری تهدیدش نمی‌کنه؟" ‫- نه، شاید نجاتش بده شایدم نده
‫دکتر گندربای با دستمالش پیشونیش رو خشک کرد ‫و با اخم، لبش رو گاز می‌گرفت
‫یه راهی برای انجام این کار هست
‫به آرومی صحبت می‌کرد و سعی می‌کرد ‫در حین صحبت یه فکری براش بکنه
‫از داروی بیهوشی استفاده می‌کنیم
‫روی مار، در همون حالتی که خوابیده
‫پیشنهاد فوق العاده‌ای بود
‫بی‌خطر نیست ‫چون مار خونسرده
‫و داروی بیهوشی به‌خوبی یا به‌سرعت ‫روی موجودات خونسرد جواب نمیده
‫ولی فکر دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه ‫دی‌اتیل اتر یا کلروفرم؟
‫سرتکون دادم
‫- دی‌اتیل اتر یا کلروفرم؟ کدوم یکی؟ ‫- داشت از من می‌پرسید؟ من که نمی‌دونم
‫کلروفرم!
‫دستم رو گرفت و تا سالن کشید
‫برو خونه‌ی من
‫تا بخوای برسی، پسرم منتظرته
‫اینم کلید کمد سم‌هام
‫یک بطری کلروفرم بردار ‫برچسب نارنجی داره
‫اسمش روش نوشته، فکر کنم ‫من محض احتیاط همینجا می‌مونم
‫زود باش!
‫- کفش‌هام... ‫- کفش لازم نداری
‫با سرعت روندم، و در عرض 15 دقیقه ‫با یک بطری کلروفرم برگشتم
‫می‌دونه قراره چیکار کنیم، ولی داره ‫آرامشش رو از دست میده، که قابل درکه
‫مطمئن نیستم چقدر دیگه می‌تونه دووم بیاره
‫هری دقیقاً به همون صورت سابق دراز کشیده بود
‫صورتش سفید و خیس بود ‫چشمش رو به سمت من چرخوند
‫بهش لبخند زدم و سری تکون دادم
‫دکتر گندربای زانو زد و لوله‌ای که به عنوان ‫شریان‌بند استفاده کرده بود رو برداشت
‫و حالا کاغذ کوچکی رو به صورت قیف‌مانند ‫ به یک سرش وصل کرده بود
‫به آرومی بخش کوچکی از ملافه رو ‫از زیر تشک درآورد
‫لوله‌ی لاستیکی رو برداشت، واردش کرد
‫و از زیر ملافه به سمت بدن هری هلش داد
‫نمی‌دونم چقدر طول کشید ‫که لوله رو چند سانتی وارد کنه
‫شاید 20 دقیقه بود، یا 40 دقیقه ‫اصلاً ندیدم لوله حرکت کنه
‫ولی بخش بیرونیش ‫به طرز واضحی کوتاه‌تر شد
‫حالا خود دکتر گندربای هم داشت عرق می‌کرد
‫قطرات بزرگی روی پیشونی ‫و بالای لب بالاییش قرار داشت
‫ولی دستانش کاملاً ثابت بودن
‫و چشمانش به بخش جمع شده‌ی ملافه‌ی ‫روی شکم هری خیره شده بود
‫بدون بالا آوردن سرش ‫دستشو برای گرفتن کلروفرم آورد جلو
‫درش رو باز کردم ‫و بطری رو توی دستش گذاشتم
‫و تا مطمئن نشدم خوب گرفتتش ولش نکردم
‫آقای پوپ، می‌خوام تشک رو خیس کنم ‫قراره زیرت حسابی سرد بشه
‫- آماده باش و تکون نخور ‫- تمومش کن بره
‫برای اولین بار ‫هری صداش رو بالا برد
‫دکتر گندربای ناگهان سرش رو بالا آورد، چند ثانیه ‫بهش نگاه کرد، و بعد دوباره به کارش ادامه داد
‫چند قطره توی قیف کاغذی ریخت ‫و صبر کرد تا از لوله پایین بره
‫یکم دیگه ریخت و بازم صبر کرد
‫بوی سنگین و آزادهنده‌ی کلروفرم ‫در اتاق پخش شد
‫و با خودش خاطرات دور و ناخوشایند
‫پرستارها و جراح‌ها در اتاقی سفید ‫ و تختی سفید و دراز رو تداعی می‌کرد
‫حالا دکتر گندربای ‫داشت تمامش رو می‌ریخت
‫و می‌تونستم بخار سنگین این ماده‌ی تهوع‌آور ‫رو ببینم که مثل دود بالای قیف کاغذی می‌پیچه
‫مکث کرد، کمی دیگه توی قیف ریخت ‫و بطری رو بهم پس داد
‫به آرومی لوله‌ی لاستیکی رو ‫از زیر ملافه بیرون کشید و ایستاد
‫حتماً فشار کل این روند ‫خیلی زیاد بوده، چون وقتی چرخید
‫ و زیر لب باهام صحبت کرد ‫صداش اینطوری بود
‫- محض احتیاط 15 دقیقه صبر می‌کنیم ‫- خم شدم به هری بگم
‫- محض احتیاط... ‫- شنیدم چی گفت!
‫این‌دفعه دکتر گندربای به‌سرعت چرخید ‫ناگهان خشم در چهره‌ی کوچکش موج می‌زد
‫به سردی به هری نگاه می‌کرد. ماهیچه‌های ‫لبخند هری دوباره شروع به لرزش کردن
‫پونزده دقیقه‌ی کامل کنار تخت منتظر موندیم
‫در تمام این مدت، دکتر گندربای بطرز عجیبی
‫با چشمانی خیره و میخکوب کننده ‫به صورت هری نگاه می‌کرد
‫دکتر کوچک‌اندام ‫با تمام قدرتش تمرکز می‌کرد
‫که هری رو کاملاً ثابت و ساکت نگه داره
‫یک دفعه هم نگاهش رو از مریضش برنداشت ‫و با اینکه صدایی ازش درنیومد
‫یجورایی انگار داشت سرش داد می‌زد
‫- یه چیزی تو این مایه‌ها... ‫- تکون نخور، صحبت نکن!
‫لعنتی، حق نداری الان همه‌چیو خراب کنی! ‫فهمیدی چی گفتم؟
‫در این سکوت ‫هری دراز کشیده و صورتش می‌لرزید
‫عرق می‌کرد، چشماش رو می‌بست ‫باز می‌کرد
‫به من نگاه می‌کرد ‫به ملافه، به سقف
‫هرگز به دکتر گندربای نگاه نکرد
‫ولی به‌نحوی، دکتر گندربای میخکوبش کرده بود
‫حس می‌کردم یکی داره ‫یه بادکنک گنده باد می‌کنه
‫و می‌دیدم قراره بترکه ‫ولی نمی‌تونستم رومو برگردونم
‫بالاخره دکتر گندربای سر تکون داد ‫و می‌دونستم آماده‌ست انجامش بدیم
‫برو اون سمت
‫هرکدوم یک طرف ملافه رو می‌گیریم ‫و با همدیگه می‌کشیمش پایین
‫لطفاً خیلی آروم ‫تکون نخور، آقای پوپ
‫حالا تمام سینه‌ی هری دیده می‌شد
‫نخ سفید شلوار راحتیش رو دیدم
‫که به‌زیبایی پاپیون شده بود
‫یکم پایین‌تر، دکمه‌ای مرواریدی دیدم
‫هیچوقت توی شلوارهای راحتیم ‫همچین چیزی نداشتم
‫دکمه‌ی خشتک ‫چه برسه دکمه‌ی مرواریدی
‫عجیبه که گاهی اوقات
‫آدم در لحظات هیجان‌انگیز ‫چه افکار پوچی به ذهنش می‌رسه
‫بجز این، چیزی روی شکمش نبود
‫تکون نخور، آقای پوپ
‫دکتر گاندربای شروع به گشتن ‫اطراف بدن هری و زیر پاهاش کرد
‫مراقب باش. ممکنه هرجایی باشه ‫ممکنه از پاچه‌ی شلوارت رفته باشه داخل
‫هری پاشد نشست
‫اولین باری بود که تکون می‌خورد
‫ناگهان هری پرید بالا، روی تخت ایستاد ‫و پاهاش رو دونه‌دونه توی هوا تکون داد
‫در اون لحظه جفتمون فکر کردیم نیش خورده
‫گندربای پرید تیغ و شریان‌بندش رو دربیاره
‫ولی ناگهان هری ثابت ایستاد
‫به تشکی که ‫ روش ایستاده بود نگاه کرد و داد زد:
‫اینجا نیست!
‫دکتر گندربای صاف ایستاد ‫به هری نگاه کرد
‫هری حالش خوب بود ‫نیش نخورده بود
‫قرار نبود نیش بخوره ‫قرار نبود کشته بشه
‫و همه‌چی مرتب بود
‫کمابیش
‫شاید داشتی خواب می‌دیدی، آقای پوپ
‫جوری که بیانش کرد
‫می‌دونستم قصد نداشت ‫با حالت مسخره بیانش کنه
‫فقط داشت بعد از اون فشار شدید ‫خودش رو خالی می‌کرد
‫هری همچین برداشتی نکرد ‫با لباس راحتی راه‌راهش روی تخت ایستاد
‫و به دکتر گندربای خیره شد ‫گونه‌هاش داشت سرخ می‌شد
‫یعنی میگی من دروغگوام؟
‫دکتر گندربای هیچ تکونی نخورد ‫و به هری خیره شد
‫هری روی تخت یک قدم به جلو اومد ‫نگاهی غضبناک توی چشماش بود
‫- موش فسقلی کثیف بنگالی ‫- گفتم "خفه‌شو، هری"
‫- موش قهوه‌ای کثیف فسقلی... ‫- خفه‌شو، هری!
‫- با اون طبقه‌ی عقب‌مونده‌تون... ‫- دهنتو ببند!
‫کافیه!
‫دکتر گندربای از اتاق خارج شد ‫و تا سالن و روی ایوون دنبالش رفتم
‫گفتم "حواسش سرجاش نیست ‫نمی‌فهمه چی داره میگه"
‫در تاریکی از پله‌ها پایین رفته، از جاده گذشتیم ‫و به ماشین "موریس‌موتور" قدیمی دکتر رسیدیم
‫در رو باز کرد و سوار شد ‫گفتم "کارتون معجزه‌آسا بود"
‫- "جونش رو نجات دادین" ‫- نه، فکر نکنم
‫خب، ممکنه... ‫جونش رو مدیون شماست
‫- جونش رو مدیون شماست، دکتر ‫- نه، نیست
‫متاسفم
‫نباش
‫دکتر گندربای ماشین رو روشن کرد و رفت
‫« دال در ژانویه‌ی 1950 ‫شروع به نوشتن داستان "سـم" کرد »
‫« اسم "وودز" رو به افتخار ‫یکی از همکاران خلبانش »
‫« در گردان 80 نیروی هوایی ‫سلطنتی که در نبرد آتن کشته شد، انتخاب کرد »
‫تـرجـمـه و تـنـظـیـم : حـسـیـن اسـمـاعـیـلـی
ارائه‌ای از وب‌سایت استارک موویز .:: www.StarkMoviez.Com ::.
‫[ کانال تلگرام حسین اسماعیلی ] ‫[ @BDSubs ]