وبسایت استارک موویز با افتخار تقدیم می‌کند .::StarkMoviez::.
زن_زندگی_آزادی#
"برای تجسم آینده‌ای که وجود ندارد نیاز به تخیل دارید" (آذر نفیسی)
ماریا و زهرا در دهه 70 میلادی در رشته پزشکی در بخارست تحصیل می‌کردند
ماریا رومانیایی و زهرا ایرانی بود
در خلال دوران کمونیسم، بسیاری از مردم خاورمیانه برای تحصیل به رومانی آمدند
زهرا در سال 1978(1357) قبل از پایان سال آخر دانشگاه، تصمیم گرفت به ایران بازگردد
واقعه بسیار مهمی در کشورش درحال رخ دادن بود
رودخانه و ماه مرا دو نیم می‌کنند
و شب مانند خون از دهانم جاری می‌شود
یک زمان یکی بودیم یک زمان یکی بودیم
هیچ نمی‌دانستم صخره‌ها می‌توانند اینقدر سرکش باشند
مانند سقوط در رویا از نوک داس‌ها ...باز هم می‌گویم
رودخانه و ماه... مرا دو نیم می‌کنند
یک زمان یکی بودیم
...زهرای عزیز
حالت چطوره؟...
سلامت به مقصد رسیدی؟
درک این موضوع که سال آخر در یک کلاس نیستیم خیلی سخته
بخارست بدون تو مثل سابق نمیشه
بعد از اینکه از هم جدا شدیم من همونجا موندم، در همون پیاده‌رو روشن
موقع برگشتن ...به شدت افسرده بودم
و درخت کناریم... زیر آفتاب سوزان خشک شده بود
سایه‌ش کمرنگ شده بود
اونقدر اونجا موندم تا پروازت از بالای سرم رو ببینم
می‌دونم هواپیما به کدوم سمت رفت
به سمت شرق
کِی برمی‌گردی؟
...ماریای عزیز
سلامت به خونه در تهران رسیدم...
اولین چیزی که حس کردم احساس خلاء بود
احساس پوچی از نبودن با تو
کاش اینجا بودی تا می‌تونستم مکان‌های مورد علاقه‌م رو بهت نشون بدم
کاش می‌تونستم بهت بگم بزودی برمی‌گردم اما هنوز زمانش رو نمی‌دونم
اینجا اتفاق مهمی درحال رخ دادنه
اتفاقی که می‌خوام بخشی از اون باشم
مردم دیگه نمی‌ترسن
احساس می‌کنن زمان تغییر فرا رسیده
شانه به شانه پدرم کار می‌کنم اعلامیه می‌نویسیم
نظرات و عقایدش رو می‌نویسم و اونا رو بین مردم پخش می‌کنم
هر روز سعی می‌کنیم ...از کلمات کمتری استفاده کنیم
تا پیام‌های رساتر و واضح‌تری بنویسیم...
با اتحاد شاه را سرنگون خواهیم کرد
با اتحاد امپریالیسم را شکست خواهیم داد
...عزیزم
حالا بخشی از تمام خاطراتم هستی...
تو رو وارد تمام اونا کردم حتی خاطرات قدیمیم
صدایی رو در سرم احساس می‌کنم که انگار همیشه مشغول صحبت با تو بوده
همراه با خواهرم آنکا چند روزی به ساحل رفتیم
در ساحل نشسته بودم، به دوردست‌ها نگاه می‌کردم و تو رو تصور می‌کردم
...آنسوی دریا و کوه‌ها
...در خیابان‌های تهران
...میان مردم
درحالیکه نسبت به تغییرات کشورت... شاد و دلگرم هستی
...اما خواهش می‌کنم مراقب باش
و خودت رو در معرض خطر قرار نده...
دوست دارم بعد از تمام این قضایا ...برگردی
...و با هم به ساحل بریم
و توی آب شیرجه بزنیم...
این دفعه دیگه از پریدن نمی‌ترسم دستتو می‌گیرم
" بین انقلاب‌ها "
نه کمونیسم، نه کاپیتالیسم فقط اسلام
وقتی صداها اونقدر بلنده ...که نمی‌تونی صدای خودتو بشنوی
اما می‌دونی که صدایی داری...
وقتی اونجا بهت نیاز دارن و حضورت ضروریه
وقتی خیابان نماد چیز دیگری شده
وقتی هزاران نفر به خیابان‌ها میان ...و تو هم یکی از اونا هستی
دیگه چیزی جلودار اونا نیست...
از یک جایی به بعد مردم جغرافیای شهر رو تغییر میدن
پاهای اونا مسیرهای جدیدی رو می‌سازن تا اونا رو بیشتر از قبل به جلو هدایت کنن
این به شما قدرت میده
پدرم اعتمادبنفس بالایی داره
با مردم در خیابان صحبت می‌کنه
به اونا میگه احتیاج به جامعه‌ای منصف و متحد داریم
اون خیلی خوشحاله که در این مسیر باهم هستیم
...زهرای عزیزم
بخاطر شور و اشتیاقی که داری... خیلی خوشحالم
می‌دونم با اراده‌ای که داری می‌تونی کوه رو جابجا کنی و همیشه از این بابت تحسینت کردم
اینجا فقط به مقاله‌ای کوتاه در روزنامه بسنده کردن
نوشته بود که شاه فرار کرد و امام خمینی به ایران برگشت
شناختی ازش ندارم، اما در عکس بنظر آدم عبوس و بدخلقی میاد
حال و هوای اونجا چطوره؟ خانواده خوب هستن؟
ضمنا در این مدت فارغ‌التحصیل شدم ...و منو به یه درمانگاه روستایی فرستادن
در یه جای نامساعد... و دور از پدر و مادرم در بخارست
برای انتقال به بخارست درخواست دادم
اما با درخواستم موافقت نشد
دلم می‌خواد سرنوشتم دست خودم باشه
...زنانی که بر پرده سینما می‌بینیم
فقط تعداد اندکی از زنانی رو تشکیل میدن ...که اطراف خودمون می‌بینیم
میلیون‌ها زنی که در رومانی... و سراسر دنیا هستن
امسال که به اونا اختصاص داده شده :همون کاری رو می‌کنن که هر سال می‌کردن
زایمان می‌کنن با شادی زندگی می‌کنن
کار می‌کنن احساساتی میشن
فکر می‌کنن، رنج می‌کشن و کماکان امیدوارن
اینها فقط تعداد انگشت‌شماری از اون زنان هستن
آجرها را روی هم قرار می‌دهم
آنها را تا قوزک پا، تا کمر تا سینه بالا می‌آورم
جسمم درون دیوار تکثیر می‌شود
خون از کف دستانم بروی آجرها سرازیر می‌شود
سپس با حالتی جوشان به شقیقه‌هایم برمی‌گردد
موهایم بوی تند ملات می‌دهد
آجرها مانند توده‌های علف متراکم می‌شوند
مشتاق اوج لذت هستم ...وقتی در کمال تعجب
دیوار مانند من... شروع به سوختن می‌کند
دیشب فکر کردم دوباره اونا رو دیدم
همون مردها با کت‌هایی مشکی
مردانی که در زمان دانشجویی ما رو تعقیب می‌کردن
اونا در ماشینی نزدیک آپارتمانم بودن
موقع رد شدن به ماشین نگاه کردم و نگاه‌مون باهم تلاقی کرد
ناگهان خشکم زد
برای اینکه از نگاهشون در امان باشم تندتر رفتم
نامه‌ت رو خوندم و بخودم لرزیدم
امیدوارم الان در امان باشی
خواهش می‌کنم مراقب باش
به محض اینکه تونستی برام نامه بنویس
مردم به همین زودی دارن از یک جمهوریِ اسلامی حرف میزنن
و این منو می‌ترسونه
کسانی که به قدرت رسیدن سرکوب رو آغاز کردن
...اونا دنبال روشنفکرها، چپی‌ها
و افرادی مثل پدرم هستن... که چیز دیگه‌ای می‌خواستن
اونا دقیقا مثل همون افراد سیاهپوش هستن
هفته پیش سازمان پدرم رو تعطیل کردن
اونو غیرقانونی اعلام کردن
اما هنوز امیدواریم
مبارزه هنوز شکست نخورده
زهرا، عزیزم خیلی متاسفم
چرا آدمای خوب همیشه به حاشیه رانده میشن؟
آدمایی که به ما امید میدن
آدمایی که مبارزه می‌کنن و خودشون رو فدای بقیه می‌کنن
یادته وقتی بهم گفتی این یه شروع تازه‌ست؟
" شاه سرنگون شد "
" دیکتاتوری به پایان رسید "
رویای یک جامعه آزاد و عادلانه رو داشتی
از مصدق برام گفتی از امید گفتی
این همون انقلابیه که رویاش رو داشتی؟
بنظرم انقلاب بیهوده‌ای نبود
...در چهره مردم
امید و شادیِ خیلی زیادی دیدم...
همه ما فکر می‌کردیم شروعی تازه‌ست
برای یک زندگیِ با عزت و بهتر
سعی دارم خوشبین بمونم و به چیزای بد فکر نکنم
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن وزش ظلمت را می‌شنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می‌نگرم
من به نومیدیِ خود معتادم
گوش کن وزش ظلمت را می‌شنوی؟
عزیزم
سه سال از فارغ‌التحصیل شدنم می‌گذره !فکرشو بکن
در اون درمانگاه احساس اسارت می‌کردم
بالاخره به خانه منتقل شدم به بخارست
گرفتن انتقالی کار آسونی نبود
الان در یه بیمارستان بزرگ کار می‌کنم
اما خیلی زود متوجه شدم اینجا هم اونقدرا بهتر نیست
هرجا که باشی باید از قوانین تبعیت کنی
هر کاری بهت میگن رو انجام بدی
خوشحال بودم کنار پدر و مادرم هستم اما الان احساس اجبار و محدودیت می‌کنم
سرویس مخفی در مورد نامه‌های ما به پدرم اطلاع داده
پدرم اجازه نمیده دوباره برات نامه بنویسم
اصرار داره ازدواج کنم و تشکیل خانواده بدم
همه ما در زندگی ...به آن ساعت 12 میرسیم
...وقتی عقربه‌ها روی هم قرار می‌گیرند
و مسیر ما با مردان و زنانی... که دوستشان داریم یکی می‌شود
دوست‌داشتنی‌ترین تازه عروس و داماد‌ها همیشه جوان‌ها هستن
...هدف اونا در زندگی
...در اوج زمان جبرگرایی زیستی
اینه که از زندگی‌شون یک زندگیِ جدید... و از عشق‌شون یک عشق تازه خلق کنن
از تمام چشم‌های اطرافم می‌ترسم
از تمام نگاه‌های مشکوک
از کنایه‌ها می‌ترسم
از کلمات می‌ترسم
ببخشید از اینکه مدتهاست برات نامه ننوشتم
پدرم یک ماه پیش غیبش زد
همه جا رو دنبالش گشتیم از همه پرسیدیم
بهمون گفتن بهتره دیگه دنبالش نگردین
نمی‌تونم دنبالش نگردم
بعضی وقتا اونو در خیابان می‌بینم
بطرفش می‌دوم، روی شانه‌ش می‌زنم ...برمی‌گرده
اما خودش نیست...
پدرم که انقلاب من بود
کسی که به من امید رو آموخت
قدرت تصور آینده
حالا دیگه هیچ چیزی رو نمی‌تونم تصور کنم
!زهرا
نمی‌تونم تصور کنم چه حالی داری
از اینکه اجازه ندارم تو رو ببینم خیلی عصبانیم
تا دوباره در کنارت باشم
هر زمان بتونم برات نامه می‌نویسم هر اتفاقی می‌خواد بیفته
حتی اگه کلمات ناپدید بشن
حتی اگه کسی اونا رو بزور پاک کنه
برام مهم نیست
من سپرت خواهم بود تا هیچ گزندی بهت نرسه
بیا یکی بشیم بیا باهم مبارزه کنیم
مثل اون زمان که کنارم بودی
وقتی مجبور بودیم با نجوا صحبت کنیم تا کسی صدامونو نشنوه
اون زمان وقتی ما رو تعقیب می‌کردن
وقتی همه چیز باید بین خودمون باقی می‌موند
...اما نموند
چون از همه چیز خبر دارن...
هر چیزی که می‌نویسیم
هر حرفی که می‌زنیم
هر فکری که می‌کنیم
رودخانه و ماه مرا دو نیم می‌کنند
و شب مانند خون از دهانم جاری می‌شود
یک زمان یکی بودیم یک زمان یکی بودیم
هیچ نمی‌دانستم صخره‌ها می‌توانند اینقدر سرکش باشند
...اون زمان، عزیزم
...وقتی نگران خودمون بودم
وقتی به من گفتی نرو ...گفتی تنهات نذارم
اما به حرفت گوش نکردم
...از وقتی پدرم ناپدید شده
حتی خاطراتم بهم ریخته...
همه چی مبهم بنظر میرسه
زمان داره از دست میره
دیگر کسی به عشق نیندیشید
دیگر کسی به فتح نیندیشید
و هیچ کس دیگر به هیچ چیز نیندیشید
پنج سال از آغاز جنگ با عراق می‌گذره
جنگی که زندگیِ ما رو زیر و رو کرده
برادرزاده‌م برای جنگ داوطلب شد
اون فقط 15 سالشه
اگه کشته بشه ما خانواده شهید محسوب میشیم
من مادر نیستم، بخاطر همین در خانواده صدای من شنیده نمیشه
نمی‌تونم در مورد فداکاریِ این بچه با کسی صحبت کنم
اما هرکاری می‌کنم تا جلوشو بگیرم
تا جلوی این جنگ رو بگیرم
عزیزم
کنار پنجره می‌ایستم و به دوردست‌ها خیره میشم
آسمان تیره و تاره انگار قراره اتفاقی بیفته
انتظار می‌کشیم
سعی داریم خودمون رو متقاعد کنیم ...که سرما فقط یک شرایط ذهنیه
و می‌تونیم با قدرت اراده... اونو کنترل کنیم
اما دیگه جواب نمیده
رومانی دیگه اون جای سابق که می‌شناختی نیست
تاریک‌تر و افسرده‌تر شده
در این ده سال خیلی چیزا تغییر کرده
همونطور که ما تغییر کردیم
تنها دلخوشیِ من نامه‌های توست
جوابت رو میدم هرچند منو از این کار منع کردن
با ماریوس ازدواج کردم یکی از همکارانم در بیمارستان
نمی‌تونستم مدام با پدر و مادرم بحث کنم
احساس انزوا می‌کردم
مجبور شدم این کارو بکنم
اغلب به تو فکر می‌کنم
بعضی وقتا گوشواره‌هایی که موقع رفتن بهم دادی رو می‌پوشم
در آینه نگاه می‌کنم و تصور می‌کنم داری به من نزدیک میشی
تا اینکه بازتاب‌مون یکی میشه
ریختن داخل خونه‌م
تمام خونه رو بهم ریخته بودن
تمام وسایلم رو کف اتاق ریخته بودن
کتاب‌های محبوبم آلبوم عکس‌های خانوادگی
دفتر خاطراتم
نامه‌های تو
می‌دونستم دزد نبودن
چون هنوز کار پدرم رو ادامه میدم
چون هنوز به آرمان‌هاش اعتقاد دارم
دیدم تمام زندگیمو از کشوها بیرون ریخته بودن
از اینکه اون زمان خونه نبودم ...یه نفس راحت کشیدم
و اینکه هنوز زنده‌م...
نمی‌خوام تمام اتفاقاتی که از زمان بازگشتم از رومانی افتاده رو زیر سوال ببرم
مهم‌تر از همه اینه که چیزی رو زیر سوال نبریم
بخودم ایمان دارم
همونطور که چند سال پیش داشتم
!مرگ بر چائوشسکو
اتحاد...اتحاد
!ارتش کنار ماست
وقتی هزاران نفر به خیابان‌ها میان ...و تو هم یکی از اونا هستی
دیگه چیزی جلودار اونا نیست...
یاد ماجراهایی که از ایران تعریف می‌کردی افتادم
انرژی و شور و حالی که در خیابان‌ها موج میزد
به امید اینکه صدات شنیده بشه
در میان هزاران نفر دیگه
مجروحین زیادی رو به بیمارستان آوردن
احساس کردم خط مقدم جبهه هستم
ماریوس با من نبود در خانه ماند
احساس تنهایی می‌کردم
...همه چی اونقدر سریع اتفاق میفته
که اصلا وقت نمی‌کنم بهشون فکر کنم...
الان در ظاهر آزاد هستیم
اما از تو یاد گرفتم که پیروزی‌ها می‌تونن مصادره بشن
زهرای عزیز
امیدوارم حالت خوب باشه
مدتهاست منتظرم برام نامه بنویسی
احساس می‌کنم اتفاق بدی برات افتاده
اما امیدوارم اشتباه کرده باشم
بخاطر سقوط رژیم خیلی خوشحال شدیم
احساس آزادی کردیم
...اما یک سال گذشته
و پول ما داره... ارزش خودشو از دست میده
دیگه قدرت خرید چیزی رو نداریم
تحمل‌مون رو از دست دادیم
نگران از دست دادن شغل‌مون هستیم
پدر و مادرم در نگرانیِ دائم بسر می‌برن
بتازگی بازنشسته شدن
به سختی روزگار می‌گذرونن
حداقل ماریوس یه درآمدی داره
بیمارستان رو ترک کرد و کسب‌وکار کوچکی راه انداخت
از ترکیه تنباکو و شیرینی میاره و اینجا می‌فروشه
اخیرا خیلی بخودمون فکر می‌کنم
...نمی‌دونستم ازت بپرسم یا نه
تمام این مدت فکر می‌کردم بخاطر انقلاب‌تون رفتی
اما شاید دلایل دیگه‌ای داشته
شاید راه امن‌تر رو انتخاب کردی
شاید فکر کردی با رفتنت از من محافظت می‌کنی
کاش می‌تونستیم از نزدیک همدیگه رو ببینیم
به همدیگه نگاه کنیم با هم حرف بزنیم
تمام این چیزا رو برای هم تعریف کنیم
کاش می‌تونستیم همه چیزو دوباره شروع کنیم
نمی‌تونم صداتو بیاد بیارم
به عکس‌هامون نگاه می‌کنم
همیشه در عکس‌ها ...اونقدر بهم نزدیک هستیم
که به این راحتی... نمیشه عکس رو از هم جدا کرد
می‌خوام با دقت اونا رو بخاطر بسپارم چون درحال محو شدن هستن
آدما چه زمانی شروع به محو شدن از روی کاغذ می‌کنن؟
داریم با هم محو می‌شیم
وقتی تصور می‌کنم ...داری با من حرف میزنی
دیگه مطمئن نیستم... صدایی که می‌شنوم صدای تو باشه
گاهی فکر می‌کنم صدای خودمه
که در سرم با من صحبت می‌کنه
و این منو می‌ترسونه
الان کجایی؟
خواهش می‌کنم حداقل به من بگو که حالت خوبه
: ترجمه از D R . L E C T E R
نامه‌های زهرا و ماریا از مدارک بدست‌آمده از پلیس مخفی الهام گرفته شده است
آنها همچنین شامل اشعاری از نینا کاسیان و فروغ فرخزاد هستند
درخواست ثبت نام برای دانشگاه رومانی لیلا دانش از ایران
درخواست ثبت نام برای دانشگاه رومانی نازنین اصغری از ایران
درخواست ثبت نام برای دانشگاه رومانی حمیرا زیفونی از ایران
درخواست ثبت نام برای دانشگاه رومانی شهرزاد دهداری از ایران
درخواست ثبت نام برای دانشگاه رومانی صدیقه عباسپور از ایران
درخواست ثبت نام برای دانشگاه رومانی زهرا مختارشاهی از ایران
استارک موویز مرجع دانلود فیلم و سریال با دوبله و زیرنویس چسبیده فارسی .::StarkMoviez::.